ابن عساكر به نقل از ابوحميد طحّان گويد : « من در ميان قبيلهء خزاعه بودم كه مقدارى از باقيماندهء اموال حسين ( ع ) را آوردند [ و در ميان آنها شترى بود ] ؛ و به آنان گفتند : آيا آن را بكشيم يا بفروشيم و بهايش را تقسيم كنيم ؟ گفتند : بكشيد گويد : شتر را كشتند و چون بر روى آتش گذاشتند از آن آتش زبانه كشيد ! » . « 1 » نيز وى از حمّاد بن زيد و او از جميل بن مرّة نقل مىكند كه گفت : روزى كه حسين ( ع ) كشته شد به شترى در لشكر ايشان دست يافتند چون از گوشت آن پختند همچون زهر ، تلخ گشت ! » . « 2 » ذهبى به نقل يزيد بن ابى زياد « 3 » مىنويسد : من چهارده ساله بودم كه حسين ( ع ) كشته شد و زعفرانى كه در لشگرشان بود خاكستر گرديد و افقهاى آسمان سرخ شد و شترى را كه در لشگرشان بود كشتند و درون گوشتش آتش مىديدند . « 4 » ابن جوزى مىنويسد : شترى را كه سر حسين و يارانش بر آن حمل شد كشتند ولى از گوشت آن نتوانستند بخورند چون از صبر « 5 » تلخ‌تر بود . « 6 » طبرانى به نقل از ذويد جوفى از پدرش مىنويسد : چون حسين ( ع ) كشته شد ، شترى را از لشكرش غارت كردند ، چون آن را پختند همه‌اش خون بود . پس از آن دست كشيدند ! » . « 7 » ابن حجر مىنويسد : ابو الشيخ نقل كرده است : زعفرانى كه در لشكرشان بود تبديل به خاكستر شد اين زعفران‌ها در قافله‌اى بود كه از يمن به عراق مىرفت و حسين ( ع ) هنگام قتلش بر آنان دست يافت . « 8 »

--> ( 1 ) . تاريخ ابن عساكر ، ترجمة الامام الحسين ( ع ) ، تحقيق محمودى ، ص 366 ، شمارهء 308 . ( 2 ) . تاريخ ابن عساكر ، ترجمة الامام الحسين ( ع ) ، تحقيق محمودى ، ص 366 تا 367 ، شمارهء 309 ؛ و نيز ر . ك . سير الاعلام النبلاء . ( 3 ) . محمد بن فضيل گويد : او از پيشوايان بزرگ شيعه بود ! ابو عبيد آجرى به نقل از ابو داوود گويد : كسى رانمىشناسم كه حديث او را وانهاده باشد ، محمد بن عبد الله حضرمى گويد : او در سال 137 مرد . ( ر . ك . تهذيب الكمال ، ج 32 ، ص 138 - 139 ) . ( 4 ) . سير الاعمال النبلا ، ج 3 ، ص 313 . ( 5 ) . عصاره‌اى است بسيار تلخ كه از درختى با نام هندى ايلوا گرفته مىشود . ( ر . ك . لغتنامه دهخدا ، واژه صبر ) . ( 6 ) . تذكرة الخواص ، ص 240 . ( 7 ) . المعجم الكبير ، ج 3 ، ص 121 ، حديث شماره 2864 ؛ و ر . ك . نظم درر السمطين ، ص 220 ؛ احقاق الحق ، ج 11 ، ص 502 . ( 8 ) . الصواعق المحرقة ، ص 194 .